Κυριακή 24 Μαΐου 2015

ΟΤΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΣΕ ΕΛΕΓΧΕΙ

Όταν έρθει ο καιρός που θα νιώσεις ΜΟΝΟΣ ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων και ο κύκλος των φίλων και συγγενών δεν θα σε αγγίζει εσώψυχα.
Όταν έρθει η μέρα που θα νιώσεις ότι ¨πνίγεσαι¨ σε μια θάλασσα ¨άψυχων ανθρώπων¨ και θες να φύγεις ¨μακριά¨.
Όταν έρθει η στιγμή που όλα θα σου φαίνονται ¨άδεια¨ και ανούσια σε ένα κόσμο ψεύτικο και ξένο για σένα, τότε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να μείνεις μόνος με τον Εαυτό σου και να κάνεις ίσως τον πιο καθοριστικό διάλογο της ζωή σου μαζί Του.

Εσύ και Αυτός, σαν να μιλάς στο είδωλο σου όταν αντικατοπτρίζεται σε έναν καθρέπτη, μονό που Αυτός είναι ¨πιο αληθινός¨ από εσένα διότι ΕΣΥ είσαι εγκλωβισμένος σε ένα κόσμο σαθρό και εικονικό, ενώ Αυτός ¨δονείται¨σε ανώτερες συχνότητες και γνωρίζει ¨περισσότερη αλήθεια¨. Γι΄αυτό να Τον ακούσεις προσεκτικά, ¨ίσως¨ προσπαθεί καιρό να σε απομονώσει από το ¨σύστημα¨ για να σου πει ¨λόγια καθοδήγησης¨.
Μην περιμένεις να ακούσεις ήχους στα αυτιά σου, ούτε φωνές να κατακλύσουν το Νου σου, περίμενε απλά να ¨πλημμυρήσει¨ η καρδία σου από συναισθήματα, εικόνες, μελωδίες και μυρωδιές! Ότι πληροφορία φιλτράρεται από την καρδιά σου, αποδέξου την! Ενώ ότι πληροφορία έρχεται από τον Νου ¨φορτωμένη¨ μόνο με ¨απλή λογική¨, τότε δεν ανήκει σε εσένα γι΄αυτό αποδέσμευσέ την!
Η λογική είναι το βασικό ένστικτο επιβίωσης στο γήινο επίπεδο, όμως έξω από αυτό και σε άλλα ενεργειακά επίπεδα η έννοια της λέξης ¨λογική¨ δεν υφίσταται. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που δεν γίνονται αποδεκτές από το ευρύτερο κοινό οι αλλαγές που πλησιάζουν σαν καταιγίδα ολόκληρο τον πλανήτη, αφού τα γεγονότα που έρχονται, ¨μπλοκάρονται¨ από την ¨λογική¨ και δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά και αφομοιώσιμα από τον προγραμματισμένο εγκέφαλο.
Ο εγκέφαλος είναι το όργανο που θα δεχθεί τις περισσότερες ενεργειακές επιθέσεις από τον ¨αόρατο κόσμο¨. Όταν σχεδόν παντού γύρω σου συναντάς τις ενέργειες του θυμού του μίσους, του φόβου, της κακίας, κτλ πρέπει να καταλάβεις ότι όλα αυτά είναι απλά το ορατό αποτέλεσμα κάποιων άλλων αοράτων ενεργειακών συγκρούσεων που βαρβαρίζουν την ψυχική μας ηρεμία! Είναι αρνητικές σκεπτομορφές που επιβιώνουν από τις εκλυόμενες ενέργειες όλων αυτών των αρνητικών συναισθημάτων.
Όποτε παρατηρείς ακραίες αντιδράσεις ανθρώπων που η αφορμή της αντίδρασης δεν δικαιολογεί τέτοια συμπεριφορά, τότε μαθέ ότι κάποια σκεπτομορφή βρίσκεται σε ¨μια γωνία¨ και έκανε πολύ καλά την δουλεία της!
Εσύ που γνωρίζεις τι συμβαίνει πίσω από το ορατό, οφείλεις να ¨αντιλαμβάνεσαι¨ εκ των προτέρων πότε συντελούνται οι προϋποθέσεις αυτής της ενεργειακής παγίδας και να μεριμνείς προς την αποφυγή της.
Μην περιμένεις οι ¨πολλοί¨ να αποδεχτούν τις απόψεις σου, μάλιστα να αρχίσεις ανησυχείς όταν οι περισσότεροι συμφωνούν μαζί σου. Οι πολλοί ποτέ δεν είχαν δίκιο, ποτέ δεν ακολούθησαν το σωστό μονοπάτι, ήταν και είναι πρόβατα κλεισμένα σε μεγάλα μαντριά. Αντίθετα να χαίρεσαι όταν βαδίζεις σε δύσκολα μονοπάτια, γιατί εκεί θα συναντήσεις λίγους ανθρώπους αλλά θα είναι αληθινοί ¨εργάτες¨ που έχουν την γνώση και την δύναμη να σε καθοδηγήσουν σε νέες ατραπούς.
Όσο μόνος και να νιώσεις, όσο αδικημένος και να αισθανθείς, ένα πράγμα να γνωρίζεις: ¨Είσαι τυχερός που συμβαίνει αυτό σε εσένα γιατί όλα ¨δείχνουν¨ ότι το ίδιο το σύστημα σε έχει καταδικάσει σε εξορία επειδή διαφέρεις και δεν μπορεί να σε ελέγχει¨.
« .ΕΣΥ Συνέχιζε να πηγαίνεις κόντρα στην ¨ροη του κοπαδιού¨ και η δικαίωση ΣΟΥ είναι θέμα ελάχιστου χρόνου!».
«Όταν οι Αθηναίοι κορόιδευαν τον Διογένη πως οι Σινωπείς τον είχανε καταδικάσει σε εξορία, αυτός απαντούσε: "Και εγώ τους καταδίκασα να μείνουν εκεί"».
ΔΙΟΓΕΝΗΣ Ο ΚΥΝΙΚΟΣ ΑΝΑΞ ΑΥΤΩΝ.

ΜΙΚΡΑ ΣΤΙΓΜΗΟΤΥΠΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΤΟ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ..

Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας. Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.
Οσο και αν δεν το γνωρίζουμε η γιορτή της μητέρας μαζί με άλλες πλήθους εορτών πηγάζουν από την αρχαία Ελλάδα, συνήθως αυτές τις εορτές τις ονόμαζαν Ανοιξιάτικες και εορτάζονταν με ιδιαίτερη χαρά καθώς προανάγγελλαν το καλοκαίρι την εποχή δηλαδή της αναγέννησης και της αφθονίας...Δυστυχώς όλες αυτές οι εορτές απαγορεύτηκαν επί Βυζαντίου ως σατανικές και όσες γνωρίζουμε σήμερα τις διέσωσαν από γενιά σε γενιά παιδιά που δεν άφηναν τα προγονικά τους έθιμα με καμια απαγόρευση...

Η αναγέννηση της ευρώπης τον 20 αιώνα αναβίωσε πολύ λίγες από αυτές καθώς ως πηγή έμπνευσης τους είχαν τα πρότυπα της αρχαίας Ελλάδος. Για πρώτη φορα ξανά στην Ελλάδα η εορτή της Μητέρας εορτάζεται το 1929 στις 2 Φεβρουαρίου για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής αλλα ύστερα από αντιδράσεις ορισμένων διανοουμενων της εποχής η γιορτή της Μητέρας μεταφέρεται στις 2 Φεβρουαρίου ύστερα όμως από 31 ολόκληρα χρονια και μετά από περισσότερες έντονες αντιδράσεις λόγο ότι το περιεχόμενο της εορτής έτεινε να εξαφανιστεί από την καπελωμένη χριστιανική, εν τελει το 1960 η εορτή αυτονομείται και εορτάζεται ξεχωριστά ώστε να έχει το περιεχόμενο που πρέπει, ωστόσο κινήσεις του Εκκλησιαστικού κλήρου ποτε δεν σταμάτησαν τις προσπάθειες μιας νέας εορτής καθοδηγούμενης από εκείνους. Τελος παρόλου το κυνηγητό των Ελληνικών εορτών εκείνες μέχρι σήμερα εορτάζονται σχεδόν αυτούσιες συνήθως και αναμένουν ως άλλος Οδυσσέας να δικαιωθούν κάποια στιγμή και να αναγνωριστούν από τα παιδιά τους...γένοιτο!
«Ήλθε, ήλθε χελιδών
καλάς ώρας άγουσα καλούς ενιαυτούς
επί γαστέρι λευκά, επί νώτα μέλαινα
Παλάθαν συ προκύκλει εκ πίονος οίκου
οίνου τε δέπαστρον, τυρών τε κάνιστρον
και Πυρών α χελιδών και λεκιθίταν
Ουκ απωθείται. Πότερ’ απίωμες ή λαβώμεθα;
Ει μεν τι δώσεις ει δε μη, ουκ εάσομες
Ή ταν θύραν φέρομες ή θυπερθυρον
Ή ταν γυναίκα ταν έσω καθημέναν
μικρά μεν εστί, ραδίως νιν οίσομες
Αν δη φέρης ρι, μέγα δη τι φέρεις
Άνοιγ’, άνοιγε ταν θύραν χελιδόνι
Ου γαρ γέροντες εσμέν, αλλά παιδιά...

Η ΙΕΡΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Από όλα τα πράγματα που κατέχει ο άνθρωπος, το πιο ιερό μετά τους Θεούς είναι η ψυχή. Ξέρουμε ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από δυο ειδών στοιχεία. Ορισμένα, τα οποία κυριαχούν, είναι πιο δυνατά και πιο καλά, ενώ τα άλλα, κατώτερα και πιο αδύναμα, οφείλουν να υποτάσσονται στα προηγούμενα. Ο Άνθρωπος πρέπει πάντα να προτιμά εκείνα που κυριαρχούν παρά εκείνα που υποτάσσονται. Έτσι, όταν λέω ότι τόσο μετά τους Θεούς, που είναι κύριοι της μοίρας μας, όσο και μετά τους δαίμονες ή τους ήρωες ο άνθρωπος πρέπει να τιμά την ψυχή του, νομίζω ότι μιλώ σωστά.
Σπάνια όμως το πετυχαίνει κάποιος αυτό. Απλά, νομίζει πως το καταφέρνει. Γιατι τίποτα κακό δεν αξίζει να τιμηθεί, αφού η τιμή είναι θείο δώρο. Οπωσδήποτε νομίζει ότι εξυψώνει την ψυχή του με λόγια ή δώρα ή υποχωρήσεις και δεν φροντίζει να την κάνει καλύτερη, φαντάζεται ότι την τιμά αλλά στην πραγματικότητα δεν κάνει κάτι τέτοιο. Για παράδειγμα, κάθε άνθρωπος που φτάνει στην εφηβεία νομίζει πως τα ξέρει όλα και φαντάζεται ότι τιμά την ψυχή του με τους επαίνους και με το να την αφήνει να κάνει ότι θέλει. Σύμφωνα όμως με όσα είπαμε πριν από λίγο, δεν πρόκειται για τιμή αλλά βλάβη, αφού έχουμε δεχτεί ότι η ψυχή βρίσκεται στη δεύτερη θέση μετά τους θεούς. Επίσης, όταν κάποιος πιστεύει ότι η ευθύνη για τα αμαρτήματα που κάν ειδεν είναι δική του αλλά των άλλων, τους οποίους κατηγορεί για τις συχνές και σοβαρές κακοτυχίες του θεωρώντας τον εαυτό του ανεύθυνο για αυτά, νομίζει ότι έτσι τιμά την ψυχή του. Πετυχαίνει όμως ακριβώς αντίθετο. Το ίδιο γίνεται και όταν ρίχνεται στις απολαύσεις και αδιαφορεί για τις συστάσεις και τις συμβουλές του νομοθέτη, αφού ντροπιάζει την ψυχή του και τη γεμίζει με τύψεις και ενοχές. Ή, για να πάρουμε την αντίθετη περίπτωση, όταν δεν υπομένει τους κόπους, τους φόβου, τους πόνους και τις λύπες αλλά τα αποφεύγει από δειλία, όχι μόνο δεν τιμά την ψυχή του αλλά την τροπιάζει. Το ίδιο γίνεται και όταν θεωρεί τη ζωή το μεγαλύτερο αγαθό του Κόσμου. Η σκέψη αυτή ατιμάζει την ψυχή γιατί πιστεύει ότι όλα όσα υπάρχουν στον Άδη είναι κακά,ενώ θα έπρεπε να αντιταχθεί σε αυτή την απαίσια ιδέα και να ηρεμήσει την ψυχή του με την σκέψη ότι δεν ξέρει αν η συνάντηση μας με τους εκεί θεούς είναι ίσως το μεγαλύτερο αγαθό. Όταν κάποιος δίνει μεγαλύτερη αξία στο κάλλος παρά στην αρετή, ντροπιάζει την ψυχή του με απόλυτο και ολοκληρωτικό τρόπο. Ο λόγος γιατί πιστεύει ότι το σώμα έχει μεγαλύτερη αξία από την ψυχή, κάτι εντελώς λανθασμένο. Κανένα γηγενές πράγμα δεν είναι εντιμότερο των Ολύμπιων. Όποιος πιστεύει κάτι το διαφορετικό για την ψυχή δεν κατανοεί πόσο υπέροχο είναι αυτό το γαθό που περιφρονεί.»
— Βλ. Πλάτων «Νόμοι, 5ο βιβλίο, 726.a.2 – 727.e.3»

Ο ΑΡΙΣΤΟΣ τρόπος των Θυσιών και GOD THERAPY

«Η άριστη αρχή όλων είναι εκείνη που επιδεικνύει τον θεσμό των θυσιών συνδεδεμένο με την τάξη των Θεών∙ έχουμε ως δεδομένο άλλους Θεούς υλαίους και άλλους άυλους∙ υλαίους όσους περιέχουν και τακτοποιούν μέσα τους την ύλη, και άυλους εκείνους που είναι εντελώς εξηρημένοι από αυτή και υπερέχουν από την ύλη. Στην τέχνη των Ιερέων [ιερατική δηλ.], πρέπει να αρχίζουμε τις ιερουργίες από τους υλαίους, διότι δεν είναι δυνατόν αλλιώς να γίνει η ανάβαση προς τους άυλους Θεούς. Εκείνοι, λοιπόν, έχουν κάποια κοινωνία προς την ύλη, καθόσον επιβαίνουν σε αυτή∙ οι ίδιοι, λοιπόν, κατευθύνουν και όσο συμβαίνουν στην ύλη, για παράδειγμα τις διαιρέσεις, την αντίδραση στα χτυπήματα, τη μεταβολή, τη γένεση και τη φθορά όλων των ένυλων σωμάτων.

Η ΨΥΧΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΥΣΕΙ ΘΕΟΣ Η" ΦΥΣΕΙ ΘΗΡΙΟ;

Ο Ιεροκλής, στο «Υπόμνημα στα Χρυσά Έπη του Πυθαγόρα, 23.1.1 – 23.11.5» , όταν σχολιάζει τους στίχουν 52-53 των “Χρυσών επών” του Πυθαγόρα, όπου λέγεται “Θα γνωρίσεις, όπως είναι θεμιτό, την όμοια φύση στα πάντα, ώστε να μην ελπίζεις τα ανέλπιστα ούτε να σου διαφεύγει κάτι”, ο Ιεροκλής εξηγεί πως: